Snel naar Voetbalvereniging Zigo

 Historie

Deze geschiedenisbeschrijving is van belang om de huidige generatie van leden te tonen dat ZIGO een boeiend verleden heeft, waaruit de nodige inspiratie kan worden geput om de kracht van de vereniging minstens in stand te houden, doch liefst verder te versterken.
ZIGO is een vereniging die aan elkaar hangt, van bestuur tot leidsters en leden toe. Deze band houdt ZIGO  op de been, zelfs in zeer moeilijke tijden, want ook ZIGO heeft die gekend. 

In de loop van het jaar 1946 besluiten een aantal leden van de K.J.M. om naast de reeds bestaande activiteiten ook aan korfbal te gaan doen.
In mei 1947 komen een aantal dames, waaronder Sjaan Beekmans, Riet Beekmans, Lies Linders en Sjaan Hoek, bij elkaar om een korfbalvereniging op te richten. Op 14 juni komt de oprichting tot stand en is ZIGO geboren met als verenigingskleuren: een witte trui en rode rok. De letters ZIGO betekenen Zonder Inspanning Geen Overwinning. 
Op de foto is te zien dat het clubtenue in allereerste seizoen nog niet in het bezit was van alle speelsters. 

De korfbalvereniging gaat als zustervereniging naast de reeds bestaande voetbalvereniging zelfstandig functioneren.
Het eerste veld waarop gespeeld werd, lag aan de Rugdijk. ZIGO had het voordeel, dat het een eigen veld ter beschikking had. Bij andere verenigingen in de naaste omgeving was dit vaak anders. Bovendien kon ook altijd uitgeweken worden naar de voetbalvereniging of naar familie De Rooij, die altijd voor de vereniging klaar stonden. Vooral in de beginjaren is de voetbalvereniging een belangrijke steun voor de jonge korfbalvereniging.

Het eerste korfbalseizoen was in 1947-1948. 
In het seizoen 1952-1953 werd zelfs een kampioenschap behaald. Ook in die tijd werden er al toernooien gespeeld, onder andere in Diessen en Empel. Vaak moesten de korfbalsters zich in het patronaat verkleden en dan nog een stuk lopen naar het veld (hadden ze de warming-up al achter de rug).

In het seizoen 1960-1961 lukte het ZIGO ook om de titel in de wacht te slepen ondanks het feit dat men slechts de beschikking had over 12 senioren, waardoor het vaak moeilijk was om een team op de been te brengen en vaak moest dan ook een beroep gedaan worden op de juniorenspeelsters Henny v.d. Kamp en Th. Robben.
Dan komen we gelijk aan het grote probleem van de vereniging:het ledental. Dat was vroeger zo en nu nog steeds. De voetbalvereniging schoot onze korfbalvereniging in het seizoen 1960-1961 te hulp. Zigo kreeg namelijk een cadeau in natura, namelijk een bal en maar liefst 19 juniorenspeelsters. Voorlopig was het voortbestaan van de vereniging weer gegarandeerd.

 Na het seizoen 1961-1962 stopten een aantal geroutineerde speelsters uit het eerste seniorenteam en er moest een geheel nieuw team opgebouwd worden. In de tussentijd heeft ZIGO al twee seniorenteams en één juniorenteam. De toeloop van het aantal leden is zeer groot en bereikt voor de aanvang van het seizoen 1964-1965 een aantal van 90. Zo nemen nu drie seniorenteams en drie juniorenteams deel aan de competitie. In het seizoen 1966-1967 kwamen daar nog twee aspirantenteams bij. In de seizoenen 1965-1966 en 1966-1967 beleeft het eerste team van Zigo successen. In beide seizoenen werden zij na een spannende competitie kampioen in de eerste Klasse.

Buiten het probleem van het aantal leden, bleek dat "vroeger" ook niet altijd even goed werd omgegaan met het afmelden voor trainingen en wedstrijden. Een citaat uit het ZIGO geschiedenisboek: "Wij vragen daarom van alle speelsters die hierbij betrokken zijn hun volste medewerking. Ondanks het zomerse weer dus niet gaan zwemmen, als je weet dat je moet korfballen. Je krijgt tot september alle gelegenheid om te zwemmen. Het trainen gaat gewoon door, laat daarom de leidsters niet in de steek en kom op de trainingsavond". Dus de veel voorkomende uitspraak van de vorige generaties over "die jeugd van tegenwoordig gaat bij deze niet meer op. Wat niet wil zeggen dat het goed gepraat kan worden. Dus jeugd van tegenwoordig laat zien dat het beter kan dan vroeger.

Het jaar 1972, een jaar vol tegenstelling en twijfels

In het begin van het jaar werd de vereniging opgeschrikt door het verlies van haar voorzitster en voorvechtster van het dameskorfbal, Truus Egberts. Een voorval dat de vereniging in de aanloop naar de festiviteiten in verband met het 25-jarig bestaan in diepe rouw dompelde. Er werd besloten het zilveren bestaan wel te vieren, maar dan met een sober karakter. Het reeds geplande toernooi zou de naam Truus Egberts Toernooi krijgen; een toernooi dat tot op de dag van vandaag een begrip is bij het dameskorfbal.

Na het wegebben van het feestgedruis gaat de vereniging zeer moeilijke tijden tegemoet. Meningsverschillen over bestuurlijke vormgeving en interne verdeeldheid leiden ertoe dat een aantal leden hun lidmaatschap opzeggen. Hierdoor valt een belangrijk leidsterskader weg, wat weer direct zijn weerslag vindt in de sterke terugloop van het ledental. Bovendien komt het bestuur dan te staan tegenover de problemen waarvan men nauwelijks weet had, immers het was steeds Truus Egberts geweest, die al het werk had verricht. Uit deze periode valt dan ook sportief gezien weinig te vermelden. Alleen de wil van de vereniging om te blijven voortbestaan, kenmerkt deze tijd.

Zigo begon de veldcompetitie van 1979-1980 met 8 teams, wat inhoudt dat Zigo 
110 leden heeft en dat zijn er 80 meer dan enkele jaren daarvoor. Dit jaar blinkt uit door moed, gezelligheid en inzet van speelsters, ouders en supporters.

Naar boven